آنهنگام ،

که پيک ها تان را ، به سلامتي قرّ کمر ماه ،

                        بالا مي رويد و بد مستي مي کنيد ؛

آنهنگام ، که عشق را عق مي زنيد ،

               و شهوت را بر سر و روي همديگر بالا مي آوريد ؛

آنهنگام که جيبهاي پرتان را ،

                                به اميد هم خوابگي با ماهِ جنده ،

                                                               شاباش مي دهيد ؛

و آنهنگام که ناکام ،

               به خواب مستي مي غلتید ،

                                           من ، بيدارم ...

من بيدارم و پياله ام را ، تا هفت خط ،

                                    از انتظار پر کرده ام ...

معشوقه ي من ، ستاره ي کم نوريست ،

که يک شب ، از جنوبي ترين زاويه ي پرده ي آسمان ،

                              و از پشت بلندترين کوه شهرمان ،

                                                                به سماع ،

                                                           سر بر خواهد آورد ...

من ، آن شب بيدارم ،

             و تا آخر خواب پَستتان ،

                         پياله به پياله اش مي زنم ،

                         و چشمک هاي ريزش را ، مزه مي کنم ؛

     مست مي شوم و بربلنداي بلند ترين کوه شهرمان ،

                                   - که اکنون از آن ِ من است -

                                        پشت به پيکرهاي نجس شما ،

                             آخرين پياله را ، بر آتش چشمانش مي ريزم ،

                                                           و تن به نگاهش مي سپارم ...

 و آنهنگام که شما ، با سر درد صبح مستي ،

                          پي پر کردن جيب هاي سوراختان ،

                                                         روان مي شويد ...

      ستاره ام ، مرا به آغوش کشيده است ...

                                                با جيب هايي که ،

                                                                   خالي بود ،

                                                                          و خالي ماند ...

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::